mr. Ellen Pasman

Pasman werd geboren in 1958. Over haar vooropleiding en academische achtergrond zijn geen verdere bijzonderheden bekend; zij behaalde haar rechtendiploma en werd op 13 oktober 1987 beëdigd als advocaat.

Na haar beëdiging in 1987 vestigde Pasman zich als advocaat in Amsterdam, waar zij sindsdien haar praktijk uitoefent. In de loop der jaren ontwikkelde zij zich tot een advocaat die zich met name richt op zaken waarbij de overheid als wederpartij optreedt. Uiteindelijk richtte zij haar eigen kantoor op onder de naam Pasman Advocaat, van waaruit zij haar praktijk tot op heden voortzet.

De praktijk van Pasman kenmerkt zich door langdurige en inhoudelijk complexe procedures tegen de overheid. Zo vertegenwoordigde zij in een civiele zaak voor het Gerechtshof Den Haag een appellant in een procedure tegen de Staat over de vraag of — naast een eerder vastgestelde onrechtmatige verlenging van een bevel op grond van de Kwaliteitswet Zorginstellingen — de Staat ook op andere gronden onrechtmatig had gehandeld jegens een drietal cardiologen, en welke schade daarmee in causaal verband stond. In een meer recente civiele procedure bij hetzelfde hof, in 2024, stond zij de verwerende partij bij in een zaak over illegale interlandelijke adoptie vanuit Brazilië, waarbij de vraag centraal stond of de Staat onrechtmatig had gehandeld door de adoptie niet te voorkomen of juist te faciliteren; het hof oordeelde dat van onrechtmatig handelen geen sprake was. Daarnaast voerde zij bestuursprocesrechtelijke procedures, onder meer voor de Rechtbank Amsterdam, over de vraag aan wie een door het UWV toegekende dwangsomvergoeding moest worden uitbetaald — een zaak die zij namens haar cliënte verloor, omdat de rechtbank oordeelde dat het UWV bevrijdend had betaald op de rekening van de eiseres zelf.

Pasman publiceerde in 2002 het boek "Oud zeer" bij uitgeverij Bert Bakker, een neerslag van de langdurige procedures die zij tussen 1995 en 2000 voerde namens journalist Willem Oltmans tegen de Staat der Nederlanden. In 2021 verscheen haar tweede boek, "Kafka in de rechtsstaat", een analyse van de kindertoeslagenaffaire en de terugvorderingspraktijken van de Belastingdienst. Zij publiceerde verder artikelen over het gebruik van de Wet openbaarheid van bestuur in civiele procedures en over de aansprakelijkheid van de Staat jegens klokkenluiders. Van 2009 tot en met 2017 was zij lid van de adviescommissie voor bezwaarschriften van het Nederlands Filmfonds in Amsterdam, waarbij zij van 2015 tot 2017 als voorzitter optrad.