mr. Jeroen Ipenburg

Over zijn opleiding zijn geen gegevens beschikbaar.

Ipenburg werd op 30 januari 2015 beëdigd als advocaat. Uit zijn proceservaring blijkt dat hij al vóór zijn beëdiging werkzaam was in de rechtspraktijk: zijn naam is verbonden aan uitspraken die dateren van ruim voor 2015, wat erop wijst dat hij in die periode als juridisch medewerker of onder verantwoordelijkheid van een kantoor actief was. Na zijn beëdiging bouwde hij zijn praktijk op bij FNV Advocaten, waar hij sindsdien werkzaam is.

De zaken die Ipenburg behandelt, weerspiegelen de breedte van zijn praktijk. Zo vertegenwoordigde hij de vakbond FNV in een procedure tegen LBV, waarin FNV stelde dat LBV geen onafhankelijke vakbond is en daarom geen cao's zou mogen sluiten. De kantonrechter wees de vorderingen af: LBV werd niet als niet-onafhankelijk gekwalificeerd en het beroep op artikel 2 van ILO-Verdrag nr. 98 slaagde niet, omdat die bepaling niet rechtstreeks doorwerkt in de Nederlandse rechtsorde. In een kortgedingprocedure uit 2023 stond Ipenburg een stakende vakbond bij die door een werkgever om een stakingsverbod werd gevraagd. De rechter wees dat verbod af en oordeelde dat de staking bijdroeg aan de doeltreffende uitoefening van het recht op collectief onderhandelen. Een derde zaak betrof een uitzendkracht die na ruim dertien jaar ononderbroken bij dezelfde inlener te hebben gewerkt, aanspraak maakte op een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd. De rechtbank wees die vordering af, maar de zaak trok bredere aandacht: samen met collega Renée Sauer stond Ipenburg de uitzendkracht bij in cassatie, waarbij de Hoge Raad in november 2025 oordeelde dat een inleenperiode van dertien jaar te lang is.

Ipenburg was eerder ook actief buiten de vakbondspraktijk. In 2014 trad hij op als advocaat van Absolute Advocaten in een procedure rondom het faillissement van garnalenverwerker Heiploeg, waarbij de rechtmatigheid van de zogeheten pre-packconstructie centraal stond. In dat kader liet hij zich publiekelijk kritisch uit over het wetsvoorstel dat de pre-pack een wettelijke basis moest geven, en over de opstelling van de toenmalige minister van Justitie.