mr. Francien Rense

Over haar opleiding zijn geen gegevens beschikbaar.

Rense werd op 12 december 1997 beëdigd als advocaat. Zij bouwde in de jaren daarna haar praktijk op bij het kantoor NautaDutilh, waar zij zich ontwikkelde tot een specialist op het gebied van corporate defense. Per 1 augustus 2024 maakte zij de overstap naar Greenberg Traurig in Amsterdam, waar zij als partner toetrad en de corporate defense-praktijk mede opzette. De keuze voor dit kantoor werd mede ingegeven door het internationale netwerk, dat haar in staat stelt grensoverschrijdende zaken te begeleiden en snel te anticiperen op wereldwijde juridische ontwikkelingen.

De proceservaring van Rense beslaat uiteenlopende rechtsgebieden, maar het zwaartepunt ligt duidelijk in het strafrecht. In een zaak voor de rechtbank Overijssel in oktober 2025 stond zij een verdachte bij die was vrijgesproken van het zonder omgevingsvergunning ontvangen en verwerken van gevaarlijk afval. Omdat de vrijspraak vaststond, verklaarde de rechter het Openbaar Ministerie niet-ontvankelijk in de daaropvolgende ontnemingsvordering — een uitkomst die de vrijspraak in haar volle consequentie bevestigde. In een andere zaak, behandeld door het gerechtshof Den Haag in maart 2025, trad zij op als raadsman in een artikel 12 Sv-procedure over het ne bis in idem-beginsel; het hof wees het beklag af omdat verdere vervolging in strijd zou zijn met de beginselen van behoorlijke strafrechtspleging. Daarnaast vertegenwoordigde zij in juni 2025 een partij in een bestuursrechtelijke procedure bij de rechtbank Rotterdam, waar de AFM een bestuurlijke boete van 500.000 euro had opgelegd wegens het niet beantwoorden van een toezichtvragenlijst in het kader van de Wwft. De rechtbank oordeelde dat de boete disproportioneel was en stelde deze bij op 100.000 euro.

In oktober 2025 publiceerde Rense een column op Advocatie onder de titel "Barbertje hangen is niet verstandig: effectief ingrijpen na bedrijfsschandalen", waarin zij pleit voor een genuanceerde benadering van verantwoordelijkheid bij bedrijfsschandalen. Zij betoogt daarin dat organisaties de eerst-aangesprokene behoren te zijn bij misstanden, en dat een voortijdige focus op individuele aansprakelijkheid contraproductief werkt.