ECLI:NL:RBDHA:2025:8564, Rechtbank Den Haag, 15-05-2025, NL25.3915 — RBDHA:2025:8564

Samenvatting

Eiser heeft op 15 januari 2025 een asielaanvraag ingediend in Nederland. Verweerder heeft deze asielaanvraag niet in behandeling genomen, omdat eiser eerder in Polen een asielaanvraag heeft ingediend. Op grond van Europese wetgeving is Polen dan het land dat verantwoordelijk is voor de behandeling van eisers asielaanvraag. Om die reden is eiser op 3 april 2025 door de Nederlandse autoriteiten overgedragen aan Polen. De Poolse autoriteiten hebben eiser, ondanks een Pools gerechtelijk verbod tot uitlevering en een toezegging eiser niet uit te zetten, geprobeerd hem diezelfde dag uit te zetten naar Tadzjikistan. Ook in 2023 is een dergelijke poging gedaan. Bij uitlevering naar Tadzjikistan is volgens een uitspraak van het Pools gerechtshof in eisers zaak sprake van een groot risico dat eiser aan foltering of een onmenselijke of vernederende behandeling of bestraffing wordt onderworpen vanwege zijn vervolging in Tadzjikistan die verband houdt met de religie die hij belijdt. Dit risico geldt ook bij uitzetting en dat risico moet in alle gevallen uitgesloten worden. De rechtbank concludeert daarom dat in het geval van eiser gebleken is van systeemfouten in zijn asielprocedure in Polen en dat de Poolse rechter hem daartegen niet heeft kunnen beschermen. Uit artikel 3, tweede lid, van de Dublinverordening[1] volgt dat onder die omstandigheden Nederland verantwoordelijk is voor de behandeling van eisers asielaanvraag. Omdat hij al is overgedragen aan Polen, betekent dit dat hij moet worden teruggeleid van Polen naar Nederland. Het beroep van eiser is gegrond.