ECLI:NL:RBGEL:2016:4055, Rechtbank Gelderland, 21-07-2016, VK AWB - 16 _ 10202 — RBGEL:2016:4055

Samenvatting

Eiser heeft beroep ingesteld tegen het niet tijdig nemen van een beslissing op de asielaanvraag. Verweerder stelt dat de beslistermijn niet verstreken is, omdat deze is verlengd. In geschil is of artikel 42 lid 7 Vw 2000 de mogelijkheid openlaat om de beslistermijn categorisch te verlengen door middel van een beleidsregel (WBV 2016/3), in die zin dat het persoonlijk in kennis stellen van de vreemdeling door middel van een brief achterwege kan blijven. Deze bepaling, meer specifiek het begrip ‘in kennis stellen’, dient Unierechtelijk te worden uitgelegd. Zoals immers volgt uit de transponeringstabel bij de MvT op de wijziging van de Vw 2000 ter implementatie van Richtlijn 2005/85 is artikel 42 lid 7 Vw 2000 de implementatie van artikel 23 lid 2 van Richtlijn 2005/85, dat vervangen is door het op soortgelijke wijze geformuleerde artikel 31 lid 6 van Richtlijn 2013/32. Richtlijn 2013/32 voorziet niet in een definitie van het begrip ‘in kennis stellen’. Het is voorts niet goed mogelijk aan de hand van de gebruikelijke betekenis van het begrip ‘in kennis stellen’ te achterhalen of de beslissingsautoriteit de vreemdeling persoonlijk dient te informeren over de verlenging van de beslistermijn of dat een inkennisstelling door middel van publicatie van een beleidsregel is toegestaan. Daarom moet voor de uitleg van dit begrip gekeken worden naar de context van artikel 31 van Richtlijn 2013/32 en, meer in het algemeen, de algemene opzet en het doel van die richtlijn. Gelet op punt 22 van de considerans dient de vreemdeling procedurele informatie te krijgen en moet dergelijke informatie de vreemdeling in staat stellen om de procedure beter te begrijpen. Uit artikel 31, eerste lid, van Richtlijn 2013/32, volgt dat de lidstaten verzoeken om internationale bescherming in een behandelingsprocedure overeenkomstig de fundamentele beginselen en waarborgen in hoofdstuk II dienen te behandelen. Volgens deze waarborgen moet de verzoeker in een taal die hij begrijpt of waarvan redelijkerwijze kan worden aangenomen dat hij deze begrijpt, ingelicht worden over de termijnen en moet die informatie hem tijdig worden verstrekt om hem in staat te stellen de in Richtlijn 2013/32 gewaarborgde rechten uit te oefenen (artikel 12 lid 1 onder a van Richtlijn 2013/32). Verder staat in het voorstel van 20 september 2000, dat aan Richtlijn 2005/85 ten grondslag ligt, vermeld dat teneinde de termijn in een individueel geval effectief te kunnen verlengen, de beslissingsautoriteit de betrokken asielzoeker naar behoren in kennis moet stellen van de situatie. Uit de totstandkomingsgeschiedenis van Richtlijn 2013/32 blijkt niet dat van deze uitgangspunten is teruggekomen. De rechtbank leidt hieruit af dat de Uniewetgever de benadering voorstaat dat een vreemdeling, met inachtneming van de in Richtlijn 2013/32 opgenomen waarborgen, persoonlijk moet worden geïnformeerd over de verlenging van de beslistermijn. In het unierecht zijn geen aanknopingspunten voor de uitleg die verweerder voorstaat. Dat een vreemdeling door middel van publicatie van een beleidsregel in kennis is gesteld van de verlenging doet afbreuk aan het met Richtlijn 2013/32 nagestreefde doel om een vreemdeling naar behoren, met toepassing van de in die richtlijn opgenomen waarborgen, te informeren over deze verlenging. De nationale wetgever heeft niet beoogd om een andere uitleg te geven aan artikel 42 lid 7 Vw 2000, dan in het vorenstaande verwoord. Dit volgt uit de tekst van artikel 3.120 Vb 2000, Werkinstructie 2013/17 en de toelichting op WBV 2016/3 en de omstandigheid dat in de Vw 2000 niet beoogd is om ten aanzien van de wijze van de verlenging van de beslistermijn af te wijken van de Awb. Beroep gegrond