ECLI:NL:RBHAA:2012:BY3600, Rechtbank Haarlem, 19-11-2012, 15-740708-11 — RBHAA:2012:BY3600

Samenvatting

Meervoudige strafkamer; moord; verminderd toerekeningsvatbaar; gedeeltelijk overneming conclusie deskundigen. De rechtbank Haarlem heeft op 19 november 2012 een 55-jarige vrouw uit Purmerend veroordeeld tot een gevangenisstraf van 7 jaar voor moord op haar zuster, die zij jarenlang intensief heeft verzorgd. De rechtbank stelt in het vonnis vast dat verdachte haar 49 jarige zuster in juni 2011 door wurging om het leven heeft gebracht en daarbij met voorbedachte raad heeft gehandeld. Verdachte heeft dit ook bekend, over het motief heeft zij geen verklaring willen afleggen. Het Pieter Baan Centrum heeft over verdachte psychologische en psychiatrische rapportage uitgebracht, hoewel zij niet aan het onderzoek heeft willen meewerken. De rechtbank neemt de conclusies van de deskundigen over. Verdachte lijdt aan een persoonlijkheidsstoornis met afhankelijke en ontwijkende trekken. Zij heeft jarenlang in een symbiotische gezinsstructuur verschillende naaste familieleden intensief verzorgd, waarbij zij haar identiteit volledig aan het verzorgen ontleende. Dit heeft geleid tot een langdurige overbelasting van verdachte. Daarnaast zijn er aanwijzingen voor een gestoorde rouwreactie op het overlijden van haar vader. Deze stoornissen waren aanwezig toen verdachte haar zuster vermoordde. De rechtbank neemt niet het advies van de deskundigen over verdachte TBS met verpleging op te leggen. De rechtbank schat de kans op herhaling anders in dan de deskundigen. Volgens de deskundigen is het niet uitgesloten dat verdachte zorgtaken voor anderen dan familieleden op zich zou nemen, maar is het ook niet voor de hand liggend. Zij wijzen met name op het recidiverisico in de specifieke situatie dat verdachte weer voor familieleden zal zorgen onder dezelfde omstandigheden. Die kans acht de rechtbank niet aannemelijk. Ten eerste niet ten opzichte van anderen dan haar naaste familie, omdat zij nooit buiten de gezinsstructuur heeft gefunctioneerd en daaraan ook geen behoefte lijkt te hebben. Na haar vrijlating zal zij zeer waarschijnlijk weer bij haar familie wonen. Ten tweede ook niet ten opzichte van haar familieleden, omdat, naar alle waarschijnlijkheid, in de toekomst van een vergelijkbare, specifieke situatie geen sprake zal zijn. Bovendien lijkt behandeling gelet op haar houding en karakter niet zinvol. De rechtbank veroordeelt verdachte voor moord op haar zuster tot een gevangenisstraf van 7 jaar. De rechtbank heeft hierbij mee gewogen dat verdachte het slachtoffer het hoogste goed, haar leven, heeft ontnomen en bovendien daarmee haar familie onherstelbaar leed heeft toegebracht. Verdachte is, naar het oordeel van de rechtbank, gelet op de conclusies van de deskundigen verminderd toerekeningsvatbaar. Verdachte is niet eerder veroordeeld geweest