Beroep omwonenden tegen schapenloods in Papekop faalt — RBMNE:2026:1192

Drie omwonenden van een perceel aan de rand van Papekop, een kleine kern in de gemeente Oudewater, spanden een rechtszaak aan tegen de gemeente. Die had een omgevingsvergunning verleend aan een agrarische maatschap voor de bouw van een schapenloods en een werktuigenberging. De buurtbewoners vonden dat de vergunning nooit afgegeven had mogen worden.

Voordat de rechtbank toekwam aan de inhoud van de zaak, moest ze eerst oordelen over de vraag of alle drie de eisers wel ontvankelijk waren. De gemeente stelde dat de eerste eiser zijn belang had verloren omdat hij zijn woning had verkocht. De rechtbank verwierp dat standpunt: wanneer een woning van eigenaar wisselt, gaat het procesbelang automatisch mee over op de nieuwe eigenaar. De oorspronkelijke eiser hoefde zijn belang dan ook niet apart te beargumenteren. Ook de bezwaren van de gemeente tegen de twee andere eisers — dat zij geen kopieën van de besluiten hadden overgelegd en dat niet duidelijk was of de beroepsgronden ook namens de derde eiser waren ingediend — werden door de rechtbank verworpen, omdat de gebreken tijdig waren hersteld.

Inhoudelijk voerden de eisers meerdere argumenten aan. Zij stelden dat het bestemmingsplan slechts één hoofdgebouw per perceel en één agrarisch bedrijf per bouwvlak toestaat. De maatschap deelt een bouwvlak met een van de eisers, en er staan al gebouwen op het aangrenzende perceel. Volgens de omwonenden moesten de twee kadastrale percelen als een ruimtelijk geheel worden beschouwd, waardoor de nieuwe loods in strijd zou zijn met het bestemmingsplan.

De rechtbank volgde die redenering niet. De planregels bevatten geen expliciete beperking op het aantal hoofdgebouwen of agrarische bedrijven per bouwvlak. Integendeel: de regels bepalen uitdrukkelijk dat er geen maximaal aantal geldt voor overige bedrijfsgebouwen. Ook van ruimtelijke samenhang tussen de twee kadastrale percelen was de rechtbank niet gebleken.

Daarnaast betoogden de eisers dat de aanvraag niet klopte met de werkelijke situatie. Ze twijfelden eraan of het inderdaad ging om een grondgebonden schapenhouderij, en suggereerden dat de nieuwe gebouwen feitelijk bedoeld waren voor de opslag van materiaal ten behoeve van een intensieve varkenshouderij die elders wordt geëxploiteerd. Opslag voor derden is op grond van het bestemmingsplan namelijk niet toegestaan.

Ook dit argument werd door de rechtbank terzijde geschoven. Het college mag en moet beslissen op de aanvraag zoals die is ingediend. Uit de aanvraag en de bijbehorende stukken blijkt niet dat de loods anders gebruikt zal worden dan vergund. De eisers hadden hun vermoedens niet met stukken onderbouwd. Als de loods later toch in strijd met de vergunning wordt gebruikt, is dat een kwestie van handhaving — niet van vergunningverlening.

De rechtbank verklaarde de beroepen van alle drie de eisers ongegrond. De omgevingsvergunning voor de schapenloods en werktuigenberging in Papekop blijft daarmee in stand.