ECLI:NL:RBUTR:2012:BY7509, Rechtbank Utrecht, 18-12-2012, SBR 12/753 — RBUTR:2012:BY7509

Samenvatting

EG-verordening nr. 1975/2006 van 7 december 2006 4 lid 3 Subsidieverordening Natuur en Landschapsbeheer Utrecht (SNL) Verweerder heeft bepaald dat eiseres voor beheereenheid 1 geen uitbetaling ontvangt van de subsidie op grond van de Subsidieverordening Natuur en Landschapsbeheer Utrecht (SNL) voor het beheerjaar 2010, daar eiseres daarvan heeft aangegeven dat zij geen uitbetaling wil ontvangen. Verweerder voert bij de toepassing van art. 4, lid 3 van de EG-verordening nr. 1975/2006 van 7 december 2006 het beleid dat uit de aanvraag zelf moet blijken dat er sprake is van een kennelijke fout. Daarbij heeft hij ook rekening te houden met Europees beleid, waarin omschreven is wat als een kennelijke fout kan worden beschouwd. Het niet in het uitbetalingsverzoek opgeven van beheereenheid 1 kan volgens verweerder niet worden aangemerkt als een kennelijke fout. Uit de door verweerder aangehaalde Europese regelgeving vloeit op zich niet voort dat een eenmaal gemaakte fout niet kan worden hersteld door een betrokkene. Gelet op de stukken en de toelichting ter zitting is de Rb. van oordeel dat in het onderhavige geval het door eiseres achterwege laten van een concreet uitbetalingsverzoek ten aanzien van beheereenheid 1 (botanische weiderand), aangemerkt dient te worden als een kennelijke fout in de zin van art. 4, lid 3 van de EG-verordening nr. 1975/2006. De Rb. acht hierbij van belang dat er sprake is geweest van een samenloop van omstandigheden. Het bestreden besluit is in strijd met art. 4, lid 3 van de EG-verordening nr. 1975/2006. Dat betekent dat het bestreden besluit een deugdelijke motivering ontbeert en geen blijk geeft van een zorgvuldige afweging van alle betrokken belangen. Het beroep van eiseres is gegrond en het bestreden besluit komt voor vernietiging in aanmerking. Gelet op de aard van het geschil en het ontbreken van het inzicht of aan de overige subsidievoorwaarden door eiseres is voldaan, ziet de Rb. geen aanleiding gelegenheid te geven voor herstel via een bestuurlijke lus. Verweerder dient een nieuw besluit te nemen. Indien verweerder bij het voorbereiden en nemen van het nieuwe besluit tot de conclusie komt dat de aanvraag niet kan worden gehonoreerd, dan dient verweerder uit oogpunt van proceseconomie in dat besluit alle van toepassing zijnde weigeringsgronden op te nemen, opdat voorkomen kan worden dat over elke weigeringsgrond een afzonderlijke procedure moet worden gevolgd.

Betrokken advocaten

Betrokken rechters