ECLI:NL:RBZWB:2024:2533, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 17-04-2024, 10980112 \ VV EXPL 24-18 (E) — RBZWB:2024:2533

Samenvatting

Volgens vaste rechtspraak is de werkgever in beginsel verplicht om de werknemer te werk te stellen in de overeengekomen arbeid. Dat hoeft alleen niet als de werkgever voor het niet wedertewerkstellen een redelijke grond heeft. Die grond dient voldoende zwaar te wegen, gelet op het in beginsel zwaarwegende belang van de werknemer om de bedongen arbeid te kunnen blijven verrichten. In deze zaak voert werkgever als een dergelijke redelijke grond aan dat er sprake is van een duurzame verstoring van de relatie tussen werknemer en zijn leidinggevende, maar dat is naar het voorlopige oordeel van de kantonrechter niet aan de orde. Wel vindt de leidinggevende dat werknemer niet goed functioneert, maar er is nog geen deugdelijk disfunctioneringsdossier. Bovendien ligt dat ook niet aan de weigering om werknemer wedertewerk te stellen ten grondslag. Wel voert werkgever nog als redelijke grond aan dat een wedertewerkstelling niet goed is voor de gezondheid van werknemer en zal leiden tot een hernieuwde uitval, maar dat is naar het voorlopige oordeel van de kantonrechter geen redelijke grond, omdat dit niet aan werkgever is om te bepalen. Werknemer is het er niet mee eens en werkgever heeft hierover geen oordeel gevraagd van de bedrijfsarts. Kortom, werkgever heeft naar het voorlopige oordeel van de kantonrechter geen redelijke grond om af te wijken van het uitgangspunt om dat zij werknemer wedertewerk moet stellen in zijn eigen werk. Daarom wordt de vordering tot wedertewerkstelling in dit kort geding toegewezen.